mezun oldum eve geldim ve sessizliğe alışmış ya da istediğim zaman kalabalıklar içinde istediğim zaman da tek başına kalma lüksüm elimden alınınca bazen agrasif tavırlar içerisine giriyorum. işin kötü kısmı bu tavırlarımdan memnun değilim; ama kendime engel olma konusunda sorun yaşıyorum. huzurlu değilim hele mutlu hiç değilim.
eve dönüş yaşamadan önce ben mutluydum sabahları gülümseyerek uyanırdım. gece aklımda bir şey yoksa huzurlu uyurdum.
aklımda pek bir şey yok. bazıları beni kırdı ve farkında değiller.
4 yıllık saltanatımdan sonra tek başıma kaldım gibi hissediyorum. çevremdeki herkes her şey gitti. gitmelerinde benim de payım var. sevgi yoksunu oldum sanırım. ego sorunu da yaşıyor olabilirim tabiki o da apayrı bir konu olmakla beraber ben ne yapacağımı hiç bilmiyorum. insanlardan uzaklaştıkça uzaklaşasım geliyor. evden adım atmaya halim yok. doğrusu bunda dış mihrapların da üzerimdeki etkisi çok fazla. artık çoğu şeyden zevk almıyorum. hedonist yanım çöktü. aynaya bakmaktan bile aciz biri haline geldim.
canım hiçbir şey yapmak istemiyor. her yanım ağrıyor. yoruluyorum. üşengeç biri haline döndüm. zaten soğuğu da hiç sevmem.
etrafımda çok insan vardı; ama onların büyük çoğunluğunun göstermelik olduğunu anlıyorum. 15 gündür cep telefonu kullanmıyorum ve çok çok az kişi bunu biliyor. kim aramış kim sormuş hepsi ortaya çıkacak. belki de ben başkalarının hayatında kendimi vazgeçilmez olarak görüyordum ve burnu yere sürttü ibaresi tam benim için söylenmiş diyebilirim.
ders çalışmakta zorlanıyorum. üniversitedeyken ders çalışmak zorundaydım ve ben kendimi engellemediğim sürece ders çalışmaktan beni alıkoyamazdı; fakat şimdi her şey değişti. kafam hiç rahat değil. evde olunca sorunlar o kadar çok ki. yok kredi kartı, kömür, para, fatura... kendimi çok yaşlı hissediyorum. belki beni bilmeyenler için çok şey yaşamamış görünebilirim; ama yaşadığımı biliyorum ve bazen ağır geliyor.
belki de bunların hepsini aşmak için yanımda biri olsa daha kolay olurdu? dost, arkadaş, kanka gibi kavramların içini dolduramaz hale geldim. sevdiğim insanlardan aynı karşılığı almıyorum ya da bir sorun var arada. ben gösterebiliyor muyum o da ayrı bir konu sanırım. aslında kendimi tanıtırken vefalı kullanacağım sıfatlardan biri olmaz. hayatımda kızlar ve erkekler var. kızlar genel olarak erkek için arkadaşını harcamaktan çekinmeyen bir yapıya sahiptir. işin kötü kısmı ise benim hayatımın hiçbir zamanında erkek için kimseyi harcadığım bir kısım yok. hep her şeye, herkese yetişmeye, toparlamaya çalışan bir yapım olduğuna inanırım. ben bir yerlerde hata yaptım; ama ne yaptığımı bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder