hayatımın en kötü telefon görüşmesiydi.dün dedesi vefat etmiş.çok seviyordu ondan bahsederken çok mutlu oluyordu.ölmüş.gece yarısı öğrendim arkadaşımdan hemen aradım biliyorum bugün arayamazdım.aradım konuşmamız 44 saniye sürmüş...o 44 saniye ne dediğimi hiç bilmiyorum.söze nasıl başladım nasıl bitti hçi anlamadım...ben ölümden çok etkilenirim.yakınlarımdan kimse ölmedi yani bu bilince sahipken...dedem öldüğünde 3,5 yaşındaydım...cenazeyi hatırlıyorum...annem kendini çok yıpratmıştı.cenaze giderken evden feryatlar içindeydi...eve girince o aklımla gidip buzdolabından annem için kolonya getirmiştim.ben insanların yanında olmalıyım.uzaktan telefon ederek yapabileceklerim arasına girmiyor.
lise