h...

hayatımın en kötü telefon görüşmesiydi.dün dedesi vefat etmiş.çok seviyordu ondan bahsederken çok mutlu oluyordu.ölmüş.gece yarısı öğrendim arkadaşımdan hemen aradım biliyorum bugün arayamazdım.aradım konuşmamız 44 saniye sürmüş...o 44 saniye ne dediğimi hiç bilmiyorum.söze nasıl başladım nasıl bitti hçi anlamadım...ben ölümden çok etkilenirim.yakınlarımdan kimse ölmedi yani bu bilince sahipken...dedem öldüğünde 3,5 yaşındaydım...cenazeyi hatırlıyorum...annem kendini çok yıpratmıştı.cenaze giderken evden feryatlar içindeydi...eve girince o aklımla gidip buzdolabından annem için kolonya getirmiştim.ben insanların yanında olmalıyım.uzaktan telefon ederek yapabileceklerim arasına girmiyor.
lise 2.sınıftayken çocukluk arkadaşımın babası vefat etmişti.ben ona başın sağolsun diyememiştim.sadece yanına oturdum elini tuttum ve başını omzuma koyup ağlamıştı.ben de dik durmaya çalışıyordum.gözyaşlarımı içime akıtmıştım.
ben onun yanında olmalıydım.
ağlamış mıdır herkesin yanında
ben aradığımda saat 00:19 du.ve arkadan müzik sesi geliyordu sanki.büyük bir ihtimalle atladı arabaya uzak sessiz bir yere gidip kendini sakinleştirmeye çalışıyordu.
biliyorum ölüm hep ensemizde ama duyunca hem de yakın birinden duyunca gözümüzün önüne geliyor.bildiğimiz şeyden bir kez daha korkuyoruz.giden için kolay mıdır bilmiyorum ama birisinin yokluğunu hissetmek çok kötü.
tamam benim dedemle pek paylaşımım olmadı ama onu özel günlerde yanımızda görmek çok çok iyi olurdu.bayramlar,doğumlar,doğum günleri,düğünler...
sakarya'dan gelince dedeme de dedoşum diye sarılmak isterdim;ama olmuyor.babamın babası yaşıyor ama onu sevemiyorum istediğim gibi.çünkü yıllarca sadece bayramdan bayrama görüştüm.dede diye pek sarılmadım bile.dedemde sevgiyi hissedemiyorum tam olarak.sadece dedem var diye biliyorum.ama ne ben ona torunluk yaptım ne de o bana dedelik yaptı.ikisinin de nasıl yapılacağını bilmiyorum.dede babaanne o kadar uzak kavramlar ki bana anlatamam.sadece hayatımda iki kelime,iki insan değil.
ben ileride anne olabilirsem en çok dikkat edeceğim şeyler arasında...dedeler,anneanne,babaanne...
çocuklarımın benim gibi duyarsız olmasını istemiyorum.sanırım o yüzden 1. ve 2. derece akrabalar dışındakileri pek önemsemiyorum.annem bu davranışlarıma kızıyor.ama elimden bir şey gelmiyor.dede babaanne sevgisinden yoksun kalınca demek ki diğer şahıslar o kadar önem taşımıyor.sanırım babam da anne babadan yoksun kaldığı için akraba kavramına pek inanmıyor.
ben babama benziyorum çoğu açıdan.bu çoğu zaman kötü oluyor.
inşallah eğer bir gün olursa eşimin ailesiyle annemlerin yaşadığı gibi sorunlar yaşamam ve çocuklarım da benim ya da babam gibi olmazlar...