tek başımayım hep öyleyim...
hep yalnızım...
arkadaşlarım hep bana sevgilin var mı diye soruyorlar...
benim yanıt hep: hayır yok
hiç olmadı da denilebilir.1 tane sevgilim oldu sanırım...
çok kötü bir tecrübeydi.onun yüzünden o kadar çok pişmanlık yaşadım ki anlatamam...
çok ağladım...hatta ağlamayı onun sayesinde öğrendim bile denilebilir.sevdim mi evet çok sevmiştim.o sevmedi mi peki hiç sanmıyorum...birazcık sevseydi yanımda olurdu hala sanırım.aşk mıydı bilmiyorum hiç anlayamadım...onu sürekli düşünme sebebim onun hareketleriydi.benim aklımı o kadar çok karıştırdı ki anlatamam.sürekli bir umut peşindeydim.bu sefer benim diyordum.bu sefer bitti. hep birlikteyiz artık.değildik...hiç olmadık...hiç olmayacaktık da...
iyi ki olmadı da...
ben onu istemiyorum...
o zamanlar ilk sevgilim,hayatımdaki ilk erkek diye istemiştim onu...
küçüklüğümden beri hep ilk aşkım son aşkım olacak diye düşünmüştüm...
böyle düşünmemin tek sebebi annem...
evet annemi suçluyorum...
neden mi?
çok basit babamla olan ilişkisi yüzünden
bana "tek ve ilk" düşüncesini alt alttan aşıladığı için...
bana aşkın önemsiz olduğunu söylediği için
derslerimin okulun hep daha önemli olduğunu söylediği için...